تفکر سیستمی

مقدمه

چرا برخی تصمیمات خوب در نهایت به شکست های طولانی مدت گران قیمت تبدیل می شوند؟ نتایج مثبت اولیه از راه حل های فوری می توانند فریبنده باشند زیرا مسائل ساختاری عمیق تر را پنهان می کنند. تفکر سیستمی این مشکل را برطرف می کند و نشان می دهد چگونه قسمت های یک سیستم به یکدیگر متصل و تاثیر می گذارند. ارائه ما پوششی بر پنج توانایی بنیادی تفکر سیستمی و ابزارهای عملی پیاده سازی آنها ارائه می دهد. از این چارچوب برای درک روابط متقابل، کاهش نقاط کور در حلقه های بازخورد و ارزیابی مدل های ذهنی که رفتار سازمانی را شکل می دهند استفاده کنید. تسلط بر این عناصر تفکر سیستمی به متخصصان در همه سطوح کمک می کند تا با وضوح به پیچیدگی ها نگاه کنند، عواقب را پیش بینی کنند و استراتژی هایی را ایجاد کنند که دوام دارند.

وقتی تفکر سیستمی وارد عمل روزانه می شود، راه حل های لکه ای جای خود را به بهبود های ماندگار و قابل مقیاس پذیر می دهند. بر طول زمان، این منجر به تصمیمات موثری می شود که چابکی در سطح سازمان، هماهنگی استراتژیک بیشتر و عملکرد قابل اعتماد و مقاوم تر را رانندگی می کند.

پنج توانایی تفکر سیستمی

1.سیستم کلی را ببینید

برای دیدن سیستم کلی، با مرزهای آن شروع کنید. نقشه مرز سیستم تیم ها، ابزارها و ورودی ها را به عنوان عناصر لایه ای که نتایج را به طور ظریف اما معنی دار شکل می دهند، بازچیده می کند. این نقشه آنچه در سیستم وجود دارد را از آنچه اطراف آن است، جدا می کند، از جمله تاثیرگذاران نزدیک و نیروهای خارجی دورتر. این ساختار مشخص می کند که اختیار کجا پایان می یابد، وابستگی ها کجا شروع می شوند و محدودیت ها کجا قرار دارند. بسیاری از ناکارآمدی ها یا گلوگاه ها نه از اشتباهات مجزا تیم، بلکه از فرضیات در مورد مالکیت یا کنترل پدید می آیند.

بیانیه هدف سیستم نیت در مقابل نتیجه را معرفی می کند. به جای پرسیدن از اینکه سیستم چه می خواهد بدست آورد، آنچه را که سیستم به طور مداوم در عمل تولید می کند، آشکار می سازد. این تمایز ناهمخوانی بین اهداف سازمانی و الگوهای عملکرد واقعی را به سطح می آورد. بیانیه هدف همچنین بازتابی از این است که کی از تنظیمات فعلی بیشترین سود را می برد و کدام رفتارها تقویت ضمنی دریافت می کنند. پاسخ به این سوالات آشکار می کند که آیا انگیزه های عملکردی اهداف استراتژیک را حمایت می کنند یا آنها را تضعیف می کنند.

2. درک روابط متقابل

درک روابط متقابل نیازمند تغییری است از نگاه به اقدامات جداگانه به ردیابی چگونگی حرکت اثرات در سراسر سیستم. نمودار حلقه علی causal loop این تغییر را معرفی می کند زیرا دو نوع بازخورد را نقشه برداری می کند: تقویت کننده و تعادل بخش.

• حلقه های تقویت کننده نتایج را بر طول زمان تشدید می کنند.
• حلقه های تعادل بخش فشار مخالف را برای پایداری سیستم اعمال می کنند.

این ساختار توضیح می دهد چرا برخی از برنامه ها در ابتدا جذب می شوند اما بعدا از انگیزه افت می کنند. همچنین زمانی که مقاومت به آرامی افزایش می یابد، علی رغم ورودی بیشتر یا اجرای بهتر، را نشان می دهد. همانطور که حلقه علی هم هم رانندگان و هم نیروهای مخالف را شناسایی می کند، تصویر روشن تری از آنچه پیشرفت را حفظ می کند و چه چیزی از مقیاس بندی آن جلوگیری می کند، ارائه می دهد.

نمودار stock and flow با تمایز بین تجمع و حرکت بر این موضوع ساخته می شود.سهام نشان دهنده ظرفیت یا منابع ذخیره شده هستند، در حالی که جریان ها نرخ افزایش یا کاهش این سهام را تعیین می کنند. این تمایز نشان می دهد کجا عملکرد به دلیل تأخیر در تجمع یا آزادسازی ناهموار متوقف می شود. یک تیم ممکن است دانش محصول عمیقی داشته باشد اما به دلیل انتقال نامرتبط یا ادغام کند، نوآوری محدودی را ببیند. جداسازی مقدار از زمان پشتیبانی از تشخیص دقیق تر می کند. همچنین از فرضیات غلط درباره کفایت منابع جلوگیری می کند زیرا نشان می دهد کجا اصطکاک در مسیر تحویل وجود دارد.

تجزیه و تحلیل تاخیرهای زمانی و عوارض جانبی این انتزاعات را در سیگنال های عملیاتی واقعی متمرکز می کند. نمودار نشان می دهد چگونه تصمیمات بر متغیرهای مختلف در طول زمان تأثیر می گذارند و عواقبی را که فقط پس از تاخیر ظاهر می شوند، فاش می کند. یک پیروزی سریع در یک معیار ممکن است پیش از یک کاهش طولانی مدت در رضایت یا افزایش غیرمنتظره در هزینه رخ دهد.

3. شناسایی حلقه های بازخورد

آنچه در عملیات روزمره به عنوان علت و معلول ساده ظاهر می شود، اغلب یک ساختار حلقوی را پنهان می کند که در آن اقدامات به سیستم بازمی گردند و وضعیت های آینده را تغییر می دهند.نمودار حلقه تقویت کننده و تعادل بخش نشان می دهد چگونه انرژی در یک سیستم افزایش یافته یا مقاومت می کند. حلقه های تقویت کننده الگوهای نمایی را ایجاد می کنند که نتایج را شتاب می دهند، در حالی که حلقه های تعادل بخش محدودیت هایی را اعمال می کنند که استقرار را بازیابی می کنند. ارزش در ردیابی علیت دایره ای به جای زنجیره های خطی است. تیم ها توانایی تشخیص پیشرفت واقعی که خود را حفظ می کند و توهم رشد که تحت فشار پنهان فرو می ریزد را به دست می آورند.\r

\r نمودار تاثیر حلقه در طول زمان نمایشی بیشتر زمانی را به اشتراک می گذارد. به جای درمان بازخورد به عنوان پیکان های مجرد، نشان می دهد چگونه تاثیر در طول هفته ها یا ماه ها رخ می دهد. تصمیم به اتوماسیون ممکن است فقط پس از تاخیر منافع را نشان دهد، در حالی که عوارض جانبی بعداً به روش هایی که نیت اصلی را مبهم می کنند، ظاهر می شوند. این قاب زمانی باعث می شود که اعتماد به نفس در نتایج اولیه جلوگیری شود و توجه را بر روی شاخص های تاخیری تیز کند.\r

4. مدل های ذهنی سطحی

\r فرضیات بی صدا اغلب بیشتر از تجزیه و تحلیل رسمی، انتخاب های استراتژیک را هدایت می کنند.به همین دلیل، سازمان ها در معرض خطر قرار گرفتن برنامه های کلیدی بر اساس اعتقادات غیرمستند قرار می گیرند. نقشه برداری از فرضیات این باورها را در زمینه های دلخواه، واقع بینانه و امکان پذیر طبقه بندی می کند. بیانیه های باور به صورت خوشه ای سازماندهی می شوند که به تیم ها اجازه می دهد تفاوت بین آرزو و واقعیت را ببینند. این چارچوب بحث را از حدس به شواهد بالا می برد و نشان می دهد که سیستم بیشتر بر امید تکیه دارد تا اثبات.

تمرین می تواند با افزودن بعدی از اولویت بندی ادامه یابد. بیانیه های باور بر اساس سطح شواهد و اهمیت در چهار گوشه مرتب می شوند. این کار انرژی اضافی صرف بحث های کم اثر را کاهش می دهد و توجه را به چند باوری که بیشترین اهرم را ایجاد می کنند، متمرکز می کند.

تضاد در باورها مانع دیگری را برجسته می کند. گروه های مختلف اغلب نظرات متضادی در مورد اینکه چه چیزی بیشتر اهمیت دارد، دارند، که هر باوری با تجربه و انگیزه ها عمیق می شود. برملا کردن این تضادها هدف ندارد که اختلاف نظر را کاملا برطرف کند، بلکه هدف آن بازنگری آن است.با توضیح مکان هایی که هماهنگی ضروری است و جایی که استقلال قابل قبول است، چارچوب اصطکاک را کاهش می دهد و اجرای هماهنگ تر را فراهم می کند.

5. پیش بینی رفتار پویا

سازمان ها اغلب بر روی حوادث سطحی تمرکز می کنند، اما آنچه در زیر سطح وجود دارد را بررسی نمی کنند. بنابراین همان مسائل در شکل های جدیدی دوباره ظاهر می شوند. مدل کوه یخی رانندگان عمیق تر را کشف می کند. با حرکت از رویدادها به الگوها، سپس به ساختارها و مدل های ذهنی، رهبران می بینند که چگونه نتایج قابل مشاهده اغلب از فرضیات پنهان و ترتیبات سیستمیک نشأت می گیرند. این سلسله مراتب پاسخ های واکنشی به علائم کوتاه مدت را جلوگیری می کند و توجه را به علل اصلی که مسیرهای آینده را شکل می دهند، متمرکز می کند.

نمونه های سیستمی تشخیصی الگوهای تکرار شونده ای را که سازمان ها را در چرخه های سیر و سوی، تشدید یا محدودیت های غیرمنتظره گرفتار می کند، نام می برد. نمونه ها دینامیک هایی را برجسته می کنند که منحصر به فرد به نظر می رسند اما در واقع قابل پیش بینی هستند.شناسایی این الگوها کمک می کند تا از تکرار اشتباهات گران قیمت جلوگیری شود، در حالی که به نقاط قابل استفاده برای نتایج پایدارتر اشاره می کند.

ابزارهای پیاده سازی

جدول برنامه ریزی اقدامات تلاش را در برابر تأثیر می سنجد. با دسته بندی ابتکارات به پیروزی های سریع، اولویت های استراتژیک، میوه های در دسترس یا مواردی که باید اجتناب شود، می توان انرژی بیشتری را به سمت مداخلاتی که حلقه ها را با تأثیر ماندگار شکل می دهند، هدایت کرد. این موضوع سازمان ها را از اشتباه گرفتن پرکاری قابل مشاهده با اثربخشی واقعی جلوگیری می کند و کمک می کند تا دستور کارهای عابر قابلیت را در اطراف اهداف با ارزش بالای مشترک هماهنگ کند.

نقاط مداخله بر اساس مناطق تأثیر در پارامترها، بازخورد، طراحی و نیت رتبه بندی می شوند. تنظیمات ساده به اندازه گیری های کمی یا بوفرها ممکن است دسترسی را فراهم کنند، اما تغییرات عمیق تر در جریان اطلاعات، اهداف یا پارادایم ها تأثیر نامتناسبی ایجاد می کنند. این سلسله مراتب مداخله مشخص می کند که رهبران باید نفوذ خود را کجا اعمال کنند اگر قصد دارند چرخه های راسخ را شکست دهند به جای بهینه سازی در حاشیه.

نقشه برداری ریسک و معاملات حلقه را با قرار دادن گزینه های اجرایی در برابر معیارهای متعدد بسته می کند. به جای درمان معاملات به عنوان تساهل های پنهان، این چارچوب آنها را آشکار می کند و نشان می دهد چگونه هر گزینه فرصت را با برخورد تعادل می بخشد. این امر به تصمیم گیری شفاف تر، تیز کردن تخصیص منابع و ساخت هماهنگی در بین ذینفعانی که ممکن است در غیر این صورت از فرضیات مختلف بحث کنند کمک می کند.

نتیجه گیری

فراتر از قدرت تشخیصی خود، تفکر سیستمی یک مجموعه ابزار برای بینش، هماهنگی و اجرا است. هنگامی که سازمان ساختار را به نتیجه و نیت را به تاثیر متصل می کند، با دقت عمل می کند نه با عجله. نتیجه پیشرفت دوام آمیز، انعطاف پذیری قوی تر و موفقیت استراتژیکی است که بر طول زمان ترکیب می شود.